het ene moment – zo lijkt het – in het eindeloze water
de zon verwarmt onze schouders en er zijn zachte bergen
we grijpen elkaars handen en gezichten
onze lichamen vinden elkaar ook als de zwaartekracht ze lost
we zuchten tevreden dat er soms bijna teveel liefde lijkt
‘dit is zo goed dat het pijn doet’ zing ik
en hetzelfde water loopt tussen mijn lippen en streelt jouw kin

het volgende moment – zo voelt het – naast elkaar en jij schokt eindeloos
je rug met mijn tranen als een Berlijnse muur tussen ons in
en ik grijp naar je handen en gezicht
je pijn wil ik vangen met mijn lichaam
omdat teveel liefde ook teveel verdriet betekent
ik wil troostend voor je zingen dat het pijn doet
en mijn tranen lopen langs mijn lippen en jouw tranen landen bij je kin

mijn lief
je loopt nu rond met ogen en mondhoeken zwaar van verdriet
mijn blik volgt en ziet:
je valt zoveel mogelijk terug op jezelf
als een overlevingsinstinct
tot je struikelt in mijn richting
en mijn hart weent en ik reikhals en kan je buik grijpen en kussen
voor je zingen en met je vrijen
maar ik kan je pijn niet helemaal vangen met mijn lichaam