de leegte in mijn armen
die jij vullen wil
met een beetje leven
daarrond je eeuwige toewijding
en een strikje

dat beetje leven
wat moet daarmee
als het strikje los is

wat moet het
als er zoveel geschreeuwd wordt
zoveel moet en kan
en niemand weet hoe precies
wij al zeker niet
wijzen zullen we niet

de leegte in mijn armen
die ik koester
als een hele rust op een notenbalk
met daarachter een punt
om het zo lang mogelijk te rekken
uit angst voor wat zal volgen
accelerando en crescendo

tot het voorbij zal zijn
ook het punt uitgewerkt
en jij de leegte dus zal vullen
met een beetje leven

tot het nooit meer stil en leeg zal zijn
een tornado door onze levens zal razen
op een dag alles verwoest zal achterlaten
en niet meer zal omkijken
dat beetje leven
naar mijn armen die terug leeg zullen zijn
je eeuwige toewijding
en het strikje