Dat hij sterk is en dit wel zal kunnen. En als hij eenzaam is heeft hij toch foto’s om naar te kijken.

Bellen dat kan soms met veel vertraging en storing. Zijn bange moeder die hem sust, zussen die snikken wanneer zij mogen, een brommende vader dat het goed komt insjallah.

Bellen kan soms maanden niet, dan kan hij enkel in zijn kleine kamer het nieuws volgen en bidden dat ze nog leven insjallah. Maar dan heeft hij toch foto’s om naar te kijken.

Moeders armen voelt hij niet, vreemden raken hem al eens aan. Een hand tegen zijn wang die hij dan koestert en ruikt naar sumak. Hij droomt van zijn zussen dat ze gelukkig zijn insjallah en hij heeft foto’s om naar te kijken.

Dat hij sterk is en gretig. Hij pikt op en hij knippert, vinger in de lucht. Hij behaagt en charmeert, een brede glimlach en altijd juiste antwoorden. Hij zal het hier goed doen insjallah. En ’s avonds, in die andere wereld, heeft hij foto’s om naar te kijken.

Voor Shadi