Ondergedompeld in jouw wereld. Al 4 maand ondertussen.

Mijn leven bestaat eigenlijk vooral uit jou nu. Nog een maandje en dan moet ik terug naar de ‘echte wereld’. Ik ben zo aangenaam verrast: hoe fijn ik die onderdompeling vind, hoeveel rust jij brengt, hoeveel ik leer over mezelf, wat jij met me doet, wat jij brengt: ontroering, vreugde en schoonheid. Hoe ik nog nooit zo duidelijk geweten heb als nu, wie ik ben: jouw mama. Alles is zo relatief, alles verandert, alles onzeker, behalve dit: ik ben jouw mama, jij mijn dochter. Jij leeft al 4 maanden enkel en alleen dankzij de melk die mijn borsten voortbrengen. Hoe speciaal is dat? Niets anders heb jij nodig om te groeien en te bloeien. Jouw voortdurende onrustige lijfje vindt ’s avonds rust aan mijn borst, jij bent dan een soort verlengde van mij. Jouw lijfje tegen mijn lichaam, het is verslavend.

Jouw onrust, je nieuwsgierigheid, je schrikken en niezen, jouw wipneusje, je blik van herkenning en dan die heerlijke lach, je pruillipje, die mondhoekjes die naar beneden gaan voor je begint te huilen, je grijpende vingertjes, je navel, je prachtige oogjes, je concentratie, je haastige lipjes aan mijn tepel, je hysterie, je beentjes die niets anders willen dan zich afduwen, je trotse blik als je heel je lichaampje kan strekken, het druppeltje speeksel dat onderaan je lipje hangt als je je heel erg inspant daarbij, je tranen, je heerlijke eierhoofdje, mijn onvoorwaardelijke liefde voor jou. Het brengt me zoveel vreugde. Liefde die van zo diep komt.

Vreugde, liefde, schoonheid, een wonder. Het zijn woorden die me doen denken aan wat ik leerde over god vroeger. Is dit god? Dat mag, dat moet niet. Ik heb het in relatie tot die god van toen nooit gekend. Later wel, met jouw papa. En nu, met jou, dankzij jou. Meer moet dat niet zijn, iets hogers hoeft niet. Het mag, maar het moet niet.