eerst was het dat hulpeloze huilen
volledig afhankelijk, afwachtend
dat kleine, lichte pluimpje op mijn arm
die zoekende lipjes
en dan, als ze vonden wat ze zochten
dat verwoede drinken
eerst haastig en steeds rustiger en vrediger
die symbiose
zij als verlenging van mij
hoe zij enkel hier rust vond in het begin
en hoe wij samen adem haalden
op het ritme van elkaars lichaam
verzonken in elkaars geur & warmte
één

nu, 14,5 maand later, is het dat sterke dametje
dat naar me toe komt en aan mijn t-shirt trekt
ze weet wat ze wil:
drinken maar óók een boekje lezen
en liefst nog mét pop onder de arm gekneld
dat dametje dat na het drinken applaudisseert
mijn borst dag zwaait
of boos protesteert als ze nog niet klaar is
beide borsten ter beschikking wil
om dan afwisselend van de ene en van de andere te drinken
als een spel
een eigen persoontje
speels, actief, boos, hyper
de symbiose en rust ver te zoeken

het is heel mooi geweest
maar het einde zit er al een tijdje aan te komen
ik stelde het uit
koester dat moment waarop zij bij mij komt
in ons hoekje in de zetel
hoe ze naar mij kijkt tijdens het drinken
met haar mollige handje mijn andere borst aait

maar het is mooi geweest
mijn pittig dametje met haar eigen ik
is al een tijdje klaar voor iets meer los van mama
dus ik ga al wat oefenen
stap één van het grote loslaten
dag borst
applaus