het begin met jou leek nooit voorbij te gaan
een beetje eeuwig zweven
een kluwen van dagen en nachten
je sliep op mij, huilde bij mij, hing tegen mij,
je lijfje als een puzzelstukje
paste me perfect, maakte me compleet soms
of juist hol, als een parasiet die me wegvrat

de tijd stond stil en alles was zo groots:
wanhoop en ontroering zonder einde
jouw huilen waanzinnig luid
je geur waar ik nooit genoeg kon van krijgen
het leek soms alsof ik daar uren, dagen, jaren lag
met mijn neus in je nekje

het was een wolk, soms roze soms heel donker,
die het concrete, het praktische, het relativeren, het luchtige
ver oversteeg

nu zwaai jij ‘dag’ naar de poes
maait wild met je armen en roept ‘paadje!’ naar alle hondjes die je ziet
je schudt resoluut ‘nee’
komt met je schoentjes in de hand aangelopen want de zon schijnt
wij naar ons werk, jij naar de crèche,
waar je kushandjes leert werpen en handjes draaien
alles zo concreet geworden, zo praktisch
en ik nog zelden zo wanhopig of ontroerd
de tijd tikt vrolijk verder
ik opgelucht

maar als jij ’s avonds moe bent en huilend je handjes uitstrekt,
tranen op je wangen, een veeg snot naast je oog
dan pak ik je op en jij schurkt je lijfje tegen me aan, hoofdje op mijn schouder
je gezichtje eerst nog zo verongelijkt
nu sluit je tevreden je oogjes
je past me nog perfect
ik weer iets vollediger, wij iets eeuwiger
alles valt samen en jij fluistert: ‘slaaa-peeeun’