ik zit in de zetel
een grauwe dag, buiten al de hele dag miezerig, koud en donker
in ons huis overal lampen aan, de verwarming iets hoger, een dekentje
zij is naast me geklommen met een boekje
mijn dochter die over het algemeen niet houdt van kusjes en knuffels heeft zich nu toch voorzichtig tegen me aan genesteld en laat zowaar haar hoofdje rusten tegen mijn warme lijf en ik geniet van elke seconde
de poes is op mijn buik geklommen en heeft zich daar uitgebreid en luid spinnend geïnstalleerd, helemaal klaar voor een zoveelste dutje
de baby reageert op de warmte die zich over mijn buik verspreidt door zachtjes te stampen en te wriemelen

dit is goed, dit is thuis

en ‘thuis’ is soms zo moeilijk
ik pieker ’s nachts en lig uren wakker, want hoe gaan we dit doen met twee kindjes
want ze slaapt nog altijd zo slecht
en is zo hevig en intens en zo koppig (en zo prachtig, altijd zo prachtig)
zo stond ik gisteren uit pure machteloosheid te schreeuwen en op de kast te slaan met beide vuisten, heel hard, omdat haar hysterische gekrijs me helemaal gek maakte
tot ik hoorde dat het gekrijs was overgegaan in ‘bang!!!’ en ik onmiddellijk tot mijn zinnen kwam en haar in mijn armen nam
we hebben zo samen een half uur liggen huilen, snot overal, een schuldgevoel dat ik niet afgeschud krijg
want ik maak zoveel fouten en ben zo onzeker over hoe we dit mensje moeten aanpakken
wat ze denkt dat ze nodig heeft en wat ze echt nodig heeft
ze is zo koppig en strijdlustig en hevig (en zo prachtig ook altijd) en ik weet het soms echt niet

maar vandaag kruipt ze tegen me aan
vandaag rust haar hoofdje tegen mijn zwangere lijf en dat leventje binnenin zwemt en draait tevreden rond
en de poes spint zo luid dat we bijna gaan meespinnen

en dit is mijn leven nu, dit is thuis