Lief verdriet

We hebben veel tijd samen doorgebracht de laatste maanden. Je zit bij ons in de zetel of ligt ’s nachts plots naast mij in bed. Maar ik zie je vooral heel veel bij haar. Soms ben je zacht. Soms hard en meedogenloos. Je wijkt zelden van haar zij. Soms neem je wat afstand, dat wel, maar je blijft altijd in de kamer.

En ik weet het, je bent nog lang niet klaar om te vertrekken. Ze heeft je gezelschap nog een lange tijd nodig. Maar soms wenste ik dat je haar even met rust liet. Al was het maar één dag. Eén dag zonder jou. Ik wou dat ik het haar kon geven.

Maar dat kan niet, nog lang niet. Dus ik wil je vragen, wees dan zacht. Neem eens wat vaker afstand, gun haar wat rust. Laat haar ademen. Ga niet voor de zon staan als die haar gezicht wil strelen.

Gebruik haar tranen om haar wonden te verzorgen. Zorg dat het niet ontsteekt. Dat haar pijn zuiver blijft. De wonden open zolang dat nodig is.

En als ze er ooit aan toe is, zorg dat ze goed dichtgroeien. Zorg voor mooie littekens die in al hun kwetsbaarheid haar sterkte worden. Versier haar ermee. Heel haar. Want daar ben je voor. En blijf haar af en toe bezoeken. Ze kent je nu zo goed.

Maar doe het zacht.