Het is zo’n zeldzame ochtend. Ik word wakker en merk opgetogen: ik voel me uitgeslapen én het is nog stil in huis! Zou het zo’n gouden ochtend kunnen worden? Zo’n ochtend met wat tijd voor mezelf? Het is nu zaak om zo snel mogelijk beneden te geraken en daarbij zo weinig mogelijk geluid te maken. Ik weet de plekken waar de trap kraakt te ontwijken, ga voor de deur van dochterliefs slaapkamer bijna de mist in door te struikelen, maar kan mezelf verbazend geruisloos in evenwicht houden en geraak uiteindelijk beneden. Eens in de keuken voel ik me euforisch, ik hoor de vogels zottekes doen, de zon piept binnen via de koepel en ik zet mijn favoriete playlist op. (waarbij de dochter dan zou vragen: ‘Mama, waarom klinken die allemaal zo verdrietig?’ En ook: ‘Wat zingt hij? Waarom? Wat bedoelt zij daarmee?’ En dan plots verontwaardigd en met een blik naar zichzelf en haar broer, als waren het twee verwaarloosde weesjes: ‘Wanneer ga je nog eens muziek voor óns opzetten? Je zet nóóit muziek op voor ons!’) Ik aarzel even maar mijn vinger lijkt een andere meester te gehoorzamen en drukt krachtig op de knop van de koffiemachine. Tot voor kort was koffie zetten iets wat in stilte gebeurde, met een filter, koffiepoeder en kokend water. Ik kon daar wat bij wegdromen terwijl ik het water in cirkeltjes en eindeloos traag over het koffiepoeder liet vloeien. Maar in de eerste week dat we thuis zaten kreeg mijn man het al op zijn heupen en moest en zou hij een grote online aankoop doen. Jawel, zo’n snoeverige koffiemachine die met groots vertoon en vooral veel lawaai zelf bonen maalt, of liever: verpulvert, verplettert, vernietigt TOT ER NIETS MEER OVERBLIJFT. Ik stel me daar dan een soort haka bij voor en wild geklop op de borst. Het maakt in ieder geval zo veel lawaai dat mijn kindjes, die zich sowieso al ergens in een staat tussen slapen en waken bevinden, er best wel eens wakker van zouden kunnen worden. Maar ik heb gedrukt en ik moet trouwens niet onnozel doen, zo’n gouden ochtend kan niet bestaan zonder koffie. Dus de machine gromt eens wild en gaat dan de oorverdovende strijd met de bonen aan. Daarna is het dreigend stil. Sufjan zingt op de achtergrond voorzichtig “should I tear my eyes out now?” (en ik ben blij dat ik dat even niet moet uitleggen aan de dochter) maar verder blijft het stil. Zou het gelukt zijn? Alle hindernissen overwonnen? Voorzichtig neem ik de tas koffie en nestel me in de zetel bij het raam. Ik sluit mijn ogen, adem het koffiearoma eerst diep in, zet de tas aan mijn lippen en hoor dan in de gang “Maaaamaaaaaaa! Tobe is wakker en doet zot! En ‘t is diarree bij mij!”