Ik zie zijn spottende lachje voor me terwijl ik mijn boterham bekijk. Het zoontje slaapt net, de dochter is buiten. De maagjes van de kindjes gevuld, de mijne rommelt. Ik maak een boterham met kaas. Het laatste schelleke. Net niet genoeg om mijn hele boterham mee te beleggen. Dat is lastig. Brood – zelfs het kleinste stukje – zonder beleg, dat gaat niet voor mij. Ik snij het kaasloze hoekje er af. Daar gaat choco op, als dessertje. Hoe ik mijn boterham altijd volpuzzel, elk hoekje moet bedekt, dat vindt hij grappig.

In mijn ooghoek zie ik de dochter op straat voorbijkoersen op haar fiets. Ze kan het eindelijk zonder wieltjes. Dat faalangstige hoofdje van haar heeft het nog even uitgesteld maar ‘t is zover. En blij dat ze is. Deze morgen ineens het hele park door. En dan met een hoog stemmetje tegen haar broer, die bij mij op de fiets zit: “Kijk eens wat zusje hier nu plots kan zeg?” Ik maak een foto voor de man. Beeld me in hoe trots hij zal zijn. Hoe zijn hart een beetje zal zwellen, hij glimlachend naar de foto zal kijken alsof híj één of andere topprestatie heeft geleverd.

Fluiten kan ze ook. We hadden uitgelegd dat je dat enkel kan leren door heel veel te oefenen. Dus dat deed ze. Van aan de ontbijttafel tot ‘s avonds in haar bed, de hele dag werd er – eerst geblazen en ook iets te vaak naar mijn goesting gespeekt, en op den duur, steeds beter – gefloten. We moeten er soms mee lachen. Zoals toen ik bij haar op bed zat, wachtend tot ze sliep. Ik hoorde gesnurk dus ik maakte me klaar om de kamer uit te gaan. Terwijl ik voorzichtig recht stond hoorde ik ineens ‘fieuw-wiet’. Daarna snurkte ze rustig verder. Of daarnet toen ze in mijn armen aan het huilen was zoals zij dat zo goed kan: ongegeneerd, roodaangelopen, hééél erg luid en intens, te horen tot ergens achterin de straat. Heel abrupt stopte ze: ‘fieuw-wiet’. Waarna ze even stil was en daarna weer even heftig verder huilde. Met de grootste moeite probeerde ik niet te lachen en haar verdriet ernstig te nemen. Bij het avondeten vraag ik haar of ze dat bewust deed. “Ja, ik wou even voelen of een fluitje mij zou kunnen troosten. Maar dat lukte niet dus toen weende ik maar verder.” Onze ogen haken in elkaar en we glimlachen kort, de man en ik. Denken hetzelfde. Dat koppeke van haar. Dat heerlijke koppeke.

Ik trek me terug in het kleinste kamertje. Hij is thuis dus nu kan dat even helemaal alleen. Er wordt verschillende keren aan de klink gerommeld maar de man weet de kinderen toch op afstand te houden. Als het zoontje hoort hoe ik doortrek, roept hij enthousiast: “mama sijn er!”. Elke ochtend somt hij heel geconcentreerd alle machines op die hij kent: “koffie-masjien, snij-masjien, graaf-masjien, brood-masjien, was-masjien!” en dan kan zijn dag beginnen. Zijn fascinatie voor machines heeft het eindelijk gewonnen van zijn angst. Dus kan ik terug stofzuigen met hem in de buurt. ‘t Is te zeggen. Hij draait zijn stokpaardje ondersteboven en doet mee. Bromt luid van “bzuuuuuuuuu” en loopt me de hele tijd voor de voeten. Want hij wil op exact dezelfde plek stofzuigen waar ik bezig ben. Half in mekaar verstrengeld stofzuigden we gisteren de trap. Hij stond ongeveer tussen mijn benen en het paard ramde voortdurend de stofzuiger. Maar we donderden niet van de trap en ik vond het heerlijk. Dat gebrom en die tevreden “sjo” als we klaar waren. Hoe hij het stokpaardje ook in de imaginaire oplader klikte. De man en ik zijn het erover eens: hij is om op te vreten. Zelfs zijn driftbuien zijn schattig.

Hij merkt het soms voorzichtig op. Dat ik schrijf alsof hij er niet is. Alsof ik alles alleen doe. Dat ik niet schrijf over hoe hij de dingen overneemt als hij thuiskomt, de emoties vangt, het geratel aanhoort, de takjes uit de haren plukt en de rommel schikt en ordent. Hoe hij een rode draad is doorheen onze dag, ook al is hij aan het werk. Dat ik niet schrijf over hoe ik de dingen pas echt helemaal voel of beleef als ik ze met hem deel. Over hoe alles begint met en eindigt bij hem. Net zoals deze tekst. Daar schrijf ik niet over. Want dat zou melig zijn.