het is daar op haar bed
dat geurt naar 
sluimerende slaap
bloemen
en wat vage restjes modder
in het vers krakende donker
terwijl haar ademhaling nog gejaagd
ze af en toe schrikt, kreunt,
haar hand omhoog vliegt
als een duiveltje-uit-een-doos

ze ‘ik wil niet slapen!’ roept
in haar slaap

het is daar aan haar voeten
dat de drukte van de dag
nog wat naschokt
in haar lijf
ze vertraagt
en ook mijn haasten en zuchten
mijn zenuwen en vluchten
uiteindelijk 
lang genoeg genegeerd
afdruipen
wegglippen
via de kier onder de deur

want het is stil geworden

het is daar in die stilte
aan haar voeten
op het bed
dat ik luister naar niets

en de woorden in mijn hoofd
dan pas
schuw
tevoorschijn komen 
zichtbaar worden 
zich ordenen

het is dan als ik
op het bed van mijn
slapende dochter zit
dat gedichten ontstaan
zoals nu, ineens,
dit