Het was nog even februari toen we in dat koffiehuis een besluit namen. We klopten het stof uit onze oren, ademden het zonlicht in en kraakten onze vingers één voor één. We sloegen opgetogen op de tafel. We hadden een plan dat de mist zou verjagen!

Elke ochtend wat vroeger opstaan. In een ideaal scenario al allebei gelopen nog voor de kinderen wakker waren. Hij eerst langs het achterpoortje het park in. Ik intussen boterhammen smeren, alles klaarmaken voor werk en school. Genieten van de stilte in huis ook. Een koffietje drinken. Ochtendpagina’s schrijven. Wat uit het raam staren. Het lichter zien worden. Iets met het ijzer smeden als de kinderen nog slapen. Ik was enthousiast. Ik weet ook niet waarom ik dacht dat ik dat allemaal zou kunnen doen in 20 minuten. Dat was naïef. 

Bovendien besloten de kinderen vanaf dag 1 dat ook zij vroeger wakker zouden worden. Nog voor onze wekker ging zelfs. En dan 101 dingen wilden vragen, ruzie maakten, moeder beklommen en gegijzeld hielden, een natte vinger in mijn oor, dat soort dingen. Zodat er geen boterhammen gesmeerd waren, geen woord geschreven en al zeker niet meditatief door het raam gestaard werd toen de man terugkwam. Een slok koude koffie, dat nog net. 

Het vroor nog toen ik de eerste keer ging lopen. De man was net voor de zon opkwam terug dus ik had geluk. Ik zag rijp op de grasvelden, liep rakelings langs een reiger. Ganzen vlogen luidruchtig gakkend het licht van de zon tegemoet. De zon die net de kop op stak en alles goud kleurde terwijl de koude mist nog over de velden hing. Ik hoorde zoveel verschillende vogels, struikelde bijna over een groepje eekhoorns en groette af en toe een andere vroege jogger. Even later waggelden voor mij op het pad een koppeltje eenden gezellig naast elkaar, ze leken zo uit een Disneyfilm gestapt. Elke ochtend stond die zon een beetje hoger en de magnolia’s lieten steeds moediger, met groeiende trots hun prachtige bloemen zien.

De eerste week liep ik in het gezelschap van mijn Britse ‘virtual running mate’ die me met aangename stem korte instructies gaf over wanneer ik mocht lopen en wandelen. Daartussen was het stil, geen muziek, geen weetjes, geen aanmoedigingen en dus wél al die vogelgeluiden om van te genieten. Ik kon de stilte van Ethan (zo had ik hem genoemd, anders was het zo onpersoonlijk) wel appreciëren. 

Af en toe werd het toch een beetje ongemakkelijk. En dat omdat ik soms wél erg lang moest joggen en het in die eerste lessen nochtans nog over hele korte tijdsintervallen ging. En ik dus steeds roder werd, harder ging puffen, foeterend op mezelf omdat ik die paar minuten joggen al zo zwaar vond. Wachtend op de stem van Ethan die met lichte trots zou zeggen ‘well done’ en mij even zou laten bekomen. En maar wachten. Tot ik licht wanhopig mijn gsm uit dat iets te kleine ritsje van mijn loopbroek peuterde en bleek dat ik Ethan op pauze had gezet. Ik mocht dus eindelijk wandelen, probeerde dat waardig te doen terwijl ik de neiging onderdrukte om languit op de grond te gaan liggen. Dat overkwam me diezelfde sessie zo’n drie keer voor ik doorhad dat ik Ethan blijkbaar telkens op pauze zette als ik de bluetooth-oortjes (die ik leende van de man) wat beter in mijn oor trachtte te prutsen. 

Die eerste sessie was dus een pittige maar ik apprecieerde Ethan zijn stijl. Hij zei weinig, maar wat hij zei was relevant en stilte vond hij niet ongemakkelijk. Maar zijn programma was helaas te lang en gezien ons strakke ochtendschema niet echt vol te houden. Dus ik switchte na twee weken naar de “start to run”-app van Evy. Haar stijl zou vast anders zijn, maar daar stond ik voor open. Iedereen heeft een andere aanpak, je moet de mensen een kans geven.

Er bleek een optie om geen muziek af te spelen tussen de instructies door, dus dat was alvast een meevaller. Ik zou nog steeds van de vogels kunnen genieten, dacht ik. Maar blijkbaar vond Evy stilte lastig. Die moest dus gevuld worden met weetjes over hoeveel en hoelang ik al gelopen had, aan welke snelheid en vooral hoeveel kilocalorieën ik daarmee verbrand had. Dat bleken er die eerste lessen zo weinig dat ze het moest vergelijken met een appel. “Reken zelf maar uit hoeveel appels je er nu al hebt afgelopen.  Sa-ra!  ” Zei ze dat nu echt? Die Evy had me echt helemaal door. Leek exact te weten waarom ik deed wat ik deed. Die onweerstaanbare appels toch die steeds weer aan de heupen blijven plakken! Er was ook nog de ongemakkelijke, licht dwingende manier waarop ze mijn naam zei. Met een korte stilte ervoor en erna.  Sa-ra!  Alsof ik weer in de klas zat weg te dromen en de leerkracht me tot de orde riep. Ik voelde me dan ook telkens betrapt als ze mijn naam zei. ‘Sorry Evy, ik luister, ik luister echt, hoeveel appels heb ik ook alweer afgelopen? En waarom is lopen zo goed voor de hersenen?’ 

Miste ik Ethan? Ik moet daar eerlijk over zijn, ja ik miste hem. Ik miste hoe hij me aanspoorde om met een “brisk pace” te wandelen en hoe hij met een eenvoudige “well done” zijn tevredenheid over mijn prestaties kenbaar maakte. Ik miste hoe hij wist dat het mij niet om de calorieën of om de snelheid te doen was. Hoe we samen stil konden zijn en elkaar zonder woorden toch begrepen. 

Hoe hard ik ook genoot, ik kwam ook voortdurend op plekken waar ik wel eens wat langer wilde blijven staan. Net dan spoorde Evy me natuurlijk aan om vol te houden. Soms jogde ik wat ter plaatse of achterom kijkend om toch maar te zien of dat nu een sperwer was. Toen Evy ook nog eens “hup met die loopbeentjes” en “woppakee” zei, was de maat vol. 

En dus jog ik niet meer. Is dat Evy’s schuld? Natuurlijk niet. Had het meer te maken met erg pijnlijke enkels? Herinnerde ik me ineens weer dat ik daarom telkens mijn eerdere start-to-run-pogingen vroegtijdig had stopgezet? Jep. Moet ik eigenlijk al jaren eens naar een podoloog gaan? Uhu. Zal ik daar nu eindelijk eens werk van maken? Neh. Hebben we hier daarna met z’n allen een stevige griep gekregen? Yes. Lig ik nu mijn bed terwijl ik een zeer twijfelachtig einde verzin omdat ik barstende koppijn heb en niet helder kan denken en omdat ik deze tekst al bijna een maand geleden geschreven heb en er vanaf wil? HET ZAL WEL ZIJN! Alstublieft!