overal schoonheid

in januari ligt het er wat minder dik op
het is niet zo uitbundig, makkelijk te missen, veel subtieler

het vraagt zoeken, wachten, ademen, treuzelen, op je passen terugkomen, anders kijken

vandaag drijft tussen wat een eindeloze reeks druilerige, troosteloze winterdagen lijkt en toch

ik heb gezocht, gewacht, geademd, getreuzeld, kwam op mijn passen terug, keek anders en vond weer zoveel schoonheid

opgelucht

als het op een dag als vandaag kan, ligt nog zoveel meer te wachten, onder een gebroken tegel, achter een muur van verdriet en tussen kapotgevroren bloemen
ik denk dat het een kwestie is van wachten, treuzelen en blijven kijken

en ik ben een eeuwige treuzelaar dus sta graag voor wie maar wil op de uitkijk