dat vliegtuig uit en daar is weer zacht en voorzichtig
daar is wegkijken of glimlachen
nauwelijks merkbaar
jezelf minder maken
‘goeiemorgen’ mompelen
tussen de tanden

de vogels kleiner, kleuren zachter,
het bloeien korter
de af en toe zon
taal die zich lijkt te verontschuldigen
voor haar bestaan
zich onmerkbaar nestelt en
ontroert in details

en daar is melancholie
daar zijn emmers vol
melancholie

en ik
ik wil nog niet
ik wil luid, uitbundig, overdadig
brede monden die lachen
al van ver geruststellen
dat verontschuldigen niet nodig
ik wil uitroeptekens!
zomaar in een gedicht!
en een zon die weigert
teleur te stellen

niet inhouden
niets kleiner dan nodig
nooit minder dan nodig
taal als muziek
zonder een spoor
van melancholie

en het komt wel weer
ik ben een kind van de melancholie
het past me
ik trek het wel weer aan
binnenkort
en zal dan zeggen
dat er niets schoners is
op de wereld

maar nu nog niet
vandaag nog niet

en als ik het doe
misschien toch vanaf nu
mezelf iets minder
minder maken
en af en toe
melancholie
met een uitroepteken
!