deze ochtend de tuin in 
het had na lange droge weken
eindelijk geregend

het was ellendig geweest 
toen het vóór de droogte maar bleef regenen
hoe het al zoveel en zolang geregend had
je lichaam
je gedachten
je hart
gerimpeld 
te lang geweekt in melancholie 

en dan die euforie
die eerste dag vol zon en warmte
de bomen die tevreden zuchtten
het gras dat zich tevergeefs oprekte
mensen die ineens dansten op straat

dat het altijd zo moest blijven
dat wilde je toen nog

dat die eerste warmte 
je weer onder die sterrenhemel blies
zijn hand vlak naast je en je durfde niet 

en in dat eindeloze meer omringd door bergen
water zo warm dat er amper nog verschil 
tussen jou en het water en jij plots het hele meer werd

met je rugzak op de rug
geblutste drinkbus
tussen de dennenbomen 
en de geur van alles kan

graven in zand,
eerst warm en zacht
steeds natter en kouder en dan plots
de vingers van die ander voelen

dat het altijd zo moest blijven
dat wilde je toen nog

en toen bleef de zon maar branden
hoe die al zolang en zoveel geschenen had
dat je lichaam
je gedachten
je hart
gekookt
te lang gesudderd in nostalgie

en dan nu dus
na die eerste regen
je tuin tevreden knorrend 
met de buik naar boven
loom en nagenietend van die langverwachte regen
luid ademend
met bonkend hart 
zoals na het vrijen
wachtend op de zon alweer
naïef
net zoals je lichaam
je gedachten
je hart