Het moment waarop je je heel even een volwassen vrouw waant die haar zaakjes op orde heeft:
- Je wandelt naar de tandarts met aan elke hand een kind.
- Jullie zijn op tijd. Enkele minuten te vroeg zelfs.
- Je hebt een boek bij voor elk van jullie.
- Alle tanden werden extra grondig gepoetst. (Die van jou ook, je wil vermijden dat ze onopvallend in je mond gluurt tijdens het praten en dan terloops meldt dat het er aan te zien is dat je al 6 jaar niet meer op controle bent geweest)
- Je nam, zoals afgesproken, contact op met de orthodontist en noteerde op je telefoon, bij de agenda-afspraak van vandaag, wat die had gezegd. Wat een ge-ni-aal plan. Is dat hoe echte volwassenen het doen?
- Je kinderen hebben ein-de-lijk Kids-id’s die je straks met zichtbare trots zal kunnen afgeven en laten inlezen.
- Je hebt de Kids-id’s ook daadwerkelijk bij. Volwassener wordt het niet vandaag.
- De kinderen wachten rustig op de oranje plastieken stoeltjes.
- Ze praten zachtjes.
- Ze praten zachtjes!
- Je zit tegenover hen en ziet tevreden dat ze kleren aanhebben.
- Kleren die er best oké uitzien, zonder gaten of al te opvallende vlekken.
- Geen pyjama-onderdelen.
- Je haalt je boek tevoorschijn.
Het moment waarop de waan wordt ingehaald door de werkelijkheid:
- De kinderen wachten niet langer rustig.
- Ze maken luid ruzie over de vraag of er al dan niet huizen ín de Chinese muur zijn.
- Het galmt in het tandartsgebouw.
- Niemand leest een boek.
- De kinderen ruzieën en je bemiddelt met zachte, beminnelijke stem.
- Je kinderen worden weer rustig. Dankzij jouw rust. Want je bent een spiegel. Kinderen kopiëren. Je leeft voor.
- Hahahaha.
- De kinderen negeren je volkomen en schreeuwen nu.
- Het galmt nog steeds in het tandartsgebouw.
- De tandarts komt je redden.
- In de cleane tandartsstoel zie je:
- kind 1 met vuile schoenen vol modder
- de ongekamde bos haar van kind 2 die de laatste maanden vooral in hoogte toenam waardoor hij weggelopen lijkt uit Pluk van de Petteflet.
- Ze vraagt of je elke dag napoetst.
- Ze constateert dat je lichtelijk hebt overdreven toen je ‘regelmatig’ mompelde.
- Je wordt streng toegesproken. Elke dag napoetsen!
- Je dochter gooit bij het weggaan in haar enthousiasme een beeldje kapot.
- Je zegt 100 keer sorry.
- Geschokt en met tranen in de ogen zegt de tandarts met de grootste moeite dat het niet erg is.
- Het juk van volwassen gedrag laat je achter in de lift, die 2x vastliep omdat er te veel op de knopjes werd gedrukt. Ook door jou.
- Een groot kind wandelt met aan elke hand een kleiner kind terug.
- Drie kinderen huppelen huiswaarts.
Zo herkenbaar, grappig ook, authentiek, ik geniet er zo van om dit te lezen!
Kristien
LikeLike
Heb het voor de kinderen voorgelezen.
Die gevoelens zijn zo herkenbaar.
Nu heb ik door dat ik niet de enige ben die zich zo regelmatig maar half volwassen voelt en zich soms afvraagt wat volwassen zijn eigenlijk is. 😉
LikeLike