Categorie: gedacht

Eind november en de was puilt uit de wasmand maar als ik het wat aandruk valt het niet zo op.

Ik bak klaaskoeken hoewel ik anders nooit iets bak maar ze herinneren aan donkere winteravonden in Bissegem. Aan de kachel die brandde en mijn gloeiende oren omdat ik het binnen altijd iets te warm had. Mijn moeder die riep dat het klaar was en mijn broers en ik die aanvielen en schrokten en te wild het cacaopoeder door onze melk roerden. We moesten snel zijn anders had de ander misschien meer. Ik was ‘s morgens waarschijnlijk naar de bibliotheek geweest en had weer een nieuwe van Thea Beckman mee. En ik had buiten gespeeld tot de straatlichten brandden en mocht langer opblijven want het was zaterdag. Ik zou nog iets grappigs kijken op televisie en ‘s avonds in bed nog lezen want Thea Beckman liet je niet wachten. Niet met het nachtlampje want dan zagen mijn ouders het licht onder de deur maar onder mijn deken met de wekkerradio die net genoeg licht gaf voor telkens één zin.

Eind november en soms in het gezelschap van vage pijn. Vaag en toch zoveel tranen die tijdens het wandelen zwollen in mijn borst en sijpelden in mijn armen en ik kreeg ze niet uitgeschud. Maar bij thuiskomst zag ik ze langs het raam naar beneden druppelen en even later stromen. Dat pijn zien in zijn essentie een soort van deugd kan doen.

Eind november en de kinderen weten zich soms geen blijf. Maar na wat rond te ploffen en scherven en tranen belanden ze op onze schoot en we steken de kachel en kaarsjes aan en ze zeggen geen sorry maar geven kopjes. 

Ik zet de wasmachine aan en de wasmand lijkt nog even vol en zo voelt november. En ik heb niet de juiste uitsteekvorm maar wel iets wat op een paard lijkt en een hart en mijn oren gloeien als ik de koeken uit de oven haal. 

In de auto met gesloten ogen. Ik hoor de dochter hardop lezen in een boek en voel hoe de zon voluit schijnt en mijn gezicht verwarmt. De lucht is stralend blauw en dat is nu al de hele week zo. Het kan niet op. Ik heb me aan elk straaltje zon gelaafd en gevoeld hoe mijn lijf zich als een batterij vulde met warmte en hoop. Het begon bij mijn tenen en heeft zich nu al rond mijn hart genesteld. Als ik mijn ogen open, zie ik door de achteruitkijkspiegel hoe het zoontje de grappigste grimassen trekt omdat de zon in zijn gezicht schijnt. Dat gezichtje, daar kan ik naar blijven kijken. Er wordt vanop de achterbank nog niet geklaagd over de grotemensenmuziek dus we genieten van Gorki die zingt over Mia. 

Ik sluit mijn ogen weer en ben 15 jaar. Ik zie een filmische scène voor me waarbij ik op een fuif op de rand van een laag podium zit. Het is al laat en er wordt niet veel meer gedanst. En dan begint Luc De Vos te zingen en een onbekende, knappe jongen stapt op me af. Hij zegt niets maar steekt zijn hand uit en even later dans ik in zijn armen. In mijn gekleurde herinnering zijn we de enigen die nog dansen en staat een zachte spot op ons gericht. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en hij voelt vertrouwd. Na het nummer bedankt hij me beleefd en verdwijnt even plots weer uit beeld. Een 15-jarig tienermeisje zou voor minder eindeloos fantaseren over deze onbekende. Over dat lege omhulsel dat ik kon vullen met wat ik maar wilde in een man. 

Dé man – zo’n echte, van vlees en bloed – vertelt enthousiast aan de kinderen dat we vandaag door 3 landen zullen rijden. Opeens zoeven we van onze eigen hobbelige snelwegen over de zeer aangename wegen van ons buurland. Meteen ziet alles er minder rommelig uit. In dit land lijkt alles altijd nieuw en schoon. 

Ik zing mee met het heerlijke ‘Chicago’ van Sufjan Stevens. ‘All things go’ en ‘all things grow’. Het heeft nog nooit zo geruststellend geklonken als vandaag. De muziek brengt me naar mijn eerste kot. Ik weet weer hoe het daar rook en voel de goedkope vinyl nog onder mijn blote voeten. Ik lig op bed en luister naar dit nummer. Het galmt door de slechte boxen van mijn prehistorische pc. Ik ben eerder die dag op het dak gekropen met de jongen die nog even mijn lief was. Daar verteld dat ik dit niet meer zag zitten en hij daar iets te vlot mee ingestemd. We hebben nog een laatste keer gekust in de dakgoot en ik vond het heerlijk en spijtig en romantisch en triest. Dus nu lig ik op bed en luister muziek tot diep in de nacht, me wentelend in melancholie en tristesse. Alzo het leven van een 18-jarige kotstudente. 

We komen aan in het derde land waar alles zo mogelijk nóg schoner en nieuwer is. En er zijn bossen en meren en die zon blijft maar stralen. We knuffelen onze vrienden die we al zo lang niet meer zagen en gaan wandelen in de bossen vlakbij. 

‘s Avonds rijden we terug, genietend van de steeds lager hangende oranje zon, de mist die al over de velden hangt en de gigantische wieken van de windmolens die loom en onverstoord door de lucht glijden. Zo rijden we ons eigen rommelige landje binnen, waar we de grote stad naderen en dus file, ook op een zaterdagavond. Erg vind ik het niet want die oranje bol is net verdwenen en de lucht kleurt prachtig rood. 

De man, die echte van vlees en bloed die luid zou protesteren als ik het niet meer zou zien zitten, zit naast me. We luisteren glimlachend naar het fantasiespel van de kinderen op de achterbank. Ze verzinnen om beurten en een spannend verhaal ontspint zich. Ze houden dat de hele weg naar huis vol en opeens vraag ik me af of één van hen later graag zal schrijven. In gedachten sta ik al in de boekenwinkel aan te schuiven voor een boek mét handtekening. Ik denk aan mijn dochter die vanmorgen zei: ‘soms ben ik verliefd op mezelf’. Ik bedenk dat ik dat misschien ook af en toe moet zijn, verliefd op mezelf. Een mooie liefdesbrief schrijven met de hand. Mezelf op handen dragen. Blind voor de scherpe kantjes. Af en toe een oogje dichtknijpen en dan dromen. Dus ik knijp mijn beide ogen stijf dicht en zie heel even wie die handtekeningen uitdeelt in mijn dromen. Drie keer raden. 

Hij roept me. Ligt in zijn nieuwe, grote bed in de kamer die nu hun kamer is. 

Ze oefenen al twee dagen. “Onze kamer” zeggen ze, en dan glunderend naar elkaar kijken. Op vakantie sliep hij al twee weken in een groot bed op dezelfde kamer als zijn zus. En dat ging goed. Hij vroeg geregeld naar zijn bedje. Wanneer we weer naar ons eigen huis zouden gaan en hij terug in zijn eigen bedje kon slapen. Met zijn twee tutjes en zijn twee baby’s. Hij stak dan van elk handje zijn duim en wijsvinger op. 

Zijn lijfje groeide uit zijn bedje, maar toch wilde hij er blijven slapen. In zijn ‘slaakslak’ met zijn gezicht in een hoekje tegen de spijlen. We vroegen het soms. Of hij het grote bed niet eens wilde proberen. Het stond daar al een tijdje klaar, naast zijn babybedje. Geduldig te wachten. Maar hij koos dan veilig en bekend. Hij heeft dat van geen vreemde. 

Op vakantie was er enkel dat grote bed. En het ging goed. De thuiskomst dus het moment voor die steeds weer uitgestelde verandering. En meteen bij zijn zus op de kamer. Dat wilde ik al een tijdje. De man twijfelde steeds want zouden ze dan niet slechter slapen, vroeger wakker zijn en we hadden toch twee kamers. Mijn eigen herinneringen aan alleen slapen als kind zijn niet zo fraai. Mijn angsten kregen dan de overhand. Op den duur was ik overdag al bang voor de nacht die me zonder genade elke avond weer opwachtte. Die nooit een keer kon worden overgeslagen. Dus hield ik vol. 

De man haalde zijn bedje uit elkaar. Hij was erbij en hielp. Ze sleepten het grote bed naar de kamer van zus. En oefenden ‘onze kamer’ en ‘de speelkamer’. En toen ging de bal aan het rollen. Want die grote slaapbank die bij ons op zolder stond, kon nu naar de speelkamer, zo werd het ook een logeerkamer. En toen kwamen zakken vol kleren en andere spullen tevoorschijn die veilig achter die slaapbank weg geborgen stonden. En de vriendin die van opruimen en inrichten houdt was er toevallig bij. Dus toen begonnen we de zolder op te ruimen. Zakken vol kinderkleren gingen eruit. Dekentjes van toen ze klein waren. Voor de kringloopwinkel. Een loopkarretje. Lelijk en van plastiek. Ze zetten er allebei hun eerste stapjes mee. Een zak vol zwangerschapkleren. Waar mijn buik tegenaan zwol en armpjes, oortjes en hersenen onder groeiden. Ik zag de man genieten. Zoveel kleren weg. De zolder werd ruimer. Rustiger. Ons bed kon nu anders staan. Er kwam een hele muur vrij. Ik zag het ook. Maar voelde het niet. 

‘s Avonds lag ik in bed. In die opgeruimde zolder. Gezelliger ingericht nu. Ruimte en rust. En ik voelde me wat ontwricht. Die kleertjes. Waar ze eerst in- en later uitgroeiden. Waar zij voor het eerst in kroop en de buitenproportionele euforie en trots bij ons toen. Broekjes, afgesleten aan de billen want daarop schoof hij aan een stevige snelheid door het huis. Pakjes waarin ze gulzig dronken aan de borst en hoe mij dat altijd bleef verbazen. Tegen mij aan in slaap vielen. Geurden naar zure spuug en uitgelopen pamper. Dekentjes waar ze voor het eerst op rolden. Dat loopkarretje. Waar zij op 9 maanden al het huis mee rond croste. En hij, 19 maand oud, zich eindelijk, bijna met tegenzin, eens aan optrok. Ik miste hen. Die versies van mijn kinderen die ik al die tijd dicht bij mij had op de zolderkamer. Ik dacht aan mijn man en hoe zeker hij was, meteen na de geboorte van de tweede. Dat twee genoeg was. En hoe ik nooit zeker ben, over niets. En kiezen is verliezen. Ik voelde verlies. Ik dacht aan mijn zoon die zo had uitgekeken naar zijn kleine bedje, twee weken lang. Daar lag hij nu, in een nieuwe kamer en in een bed waar hij amper in te vinden was, enkel zijn twee tutjes en twee baby’s waren gebleven. Hij had niet geklaagd. Niet naar zijn kleine bedje gevraagd. Ze hadden goed geslapen. 

Hij roept me. Vanuit zijn grote, nieuwe bed. We zijn al beneden, zij aan het ontbijten maar hij wou nog even blijven liggen. Ik ga kijken. en tut in zijn mond en eentje naast hem op ooghoogte, in elke hand een baby. Beentjes opgetrokken en zijn neusje begraven in zijn kussen. Tevreden. Hij ziet er tevreden uit. Hij kijkt op en zegt: “Mama, ik ruik naar gebakken suiker.” Ik frons, gebakken suiker? “Ja, zoals op een pannepoek. Ruik eens?” Ik ga bij hem liggen, want dat kan nu, met mijn neus in zijn nekje en ruik het ook. Gebakken suiker. En tevredenheid.