Het is iets nieuws, dat klein geluk. Behoorlijk aanhoudend, klein geluk en rust. Wat doet het deugd.
Zo kuste ik vanmorgen mijn ouders, stond in de bijna vrieskou wolkjes te blazen en zat even later op een heerlijk kalme trein, met Dostojevski op mijn schoot en onder andere Hay Colin in mijn oren. Wetende dat thuis in ons kleine, herfstige huisje mijn geliefde op mij zat te wachten.
Het was een mooi weekend. Eerst die ene vriend die al 10 jaar mijn vriend is, daar hebben we op geklonken. Die buitengewone gesprekken. Dat vertrouwen en dat verlangen om te vertellen en om te luisteren vanaf minuut één als hij uit de trein stapt. En we hebben verteld en geluisterd en het werd erg laat.
En een avond met die twee bijna-zussen en de slappe lach met tranen en pijnlijke buikspieren. Enkele weken geleden nog hadden we ook weer zo’n fantastisch liefdevol moment, op een trouwfeest buiten bij het water stonden we met 3 te dansen en te zingen op de muziek en ik kon huilen van ontroering. We zijn niet meer zo zorgeloos als we ooit geweest zijn. We hebben niet meer dat leven vol opties waarnaar we zo gretig konden kijken en waarvan we konden proeven en waarin we konden bladeren en terugbladeren. Maar we hebben samen gekeken en geproefd en gebladerd en niemand zal ons dat ooit afnemen. En we zullen nooit stoppen met houden van elkaar zoals wij dat doen.
Ik geniet van de liefde die ik op steeds meer plekken zie en vind. Ik val in herhaling denk ik, ik heb het hier al een paar keer gezegd: ik ben zo vaak ontroerd en er zijn zoveel mensen die zo’n mooie dingen zeggen en doen, met zoveel wijsheid en schoonheid. En weet je. Die ontroering en die liefde, mensen vragen dan, is dat dan niet god. Maar voor mij is het zoveel eenvoudiger en mooier om het gewoon te zien als: ontroering en liefde. En als je er god bijsleurt dan denk ik aan kerk en aan leiders en een boek en interpretaties en vooral veel frustraties. Dus neen dank je. Ik hou van de eenvoud en de schoonheid van: gewoon liefde, gewoon ontroering. En als god niet meer is dan dat, als god enkel dat is, en de kerk en het boek en de leiders en de frustraties achterwege mogen blijven, dan wil ik het wel eens god noemen ook.
Er zijn steeds meer mensen die vragen wanneer het aan ons is. Ik denk het ook steeds vaker, wanneer is het aan ons. Wanneer willen we, durven we. Maar de rust, dat klein geluk en die ontroering. Het leven zoals het nu is, daar hoeft geen verandering in te komen. Het is zo goed. En die verandering maakt alleen maar bang. En dat hoeft nu nog even niet.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
wat raakt 