sporrewoan

Gepubliceerd op door Sara Soete2 reacties

elke dag is ongeveer hetzelfde:
ze kan vandaag ongeveer even weinig als gisteren
ze is vandaag ongeveer zo klein als gisteren

en zo gaat dat nu al tien maand
dus moet ze toch ongeveer
zo klein zijn en zo weinig kunnen
als tien maand geleden

maar ze schatert en ik kijk op
het lijkt zo plots
dit vinnig explorerend mensje
een sporrewoan zoals opa haar noemt
ze kan zo ongelooflijk veel al

stond net haar papa te assisteren bij het uitladen van de vaatwasmachine
wijst en kruipt en stapt en trekt en is boos en proest en brabbelt en
slaat blokjes tegen elkaar en charmeert en luistert en luistert niet

zij zit daar, ze kijkt me aan met die grote, vertrouwde ogen
verwonderd om mijn tranen
wijst ze en kruipt naar me toe

zo plots is dit meisje, dit prachtige meisje, een peutertje geworden
en ik huil daarom

omdat ik haar al mis, toen ze nog in mij
en ook lang daarna nog deel van mij was
maar ook omdat ik haar zo mooi vind
en elke dag mooier
omdat ik zo dankbaar ben om haar
om haar vingertje dat aarzelend mijn tranen aanwijst
en daarna resoluut in mijn neusgat verdwijnt

img_3927-2

gedachten van een mama

Gepubliceerd op door Sara Soete1 reactie

Ondergedompeld in jouw wereld. Al 4 maand ondertussen.

Mijn leven bestaat eigenlijk vooral uit jou nu. Nog een maandje en dan moet ik terug naar de ‘echte wereld’. Ik ben zo aangenaam verrast: hoe fijn ik die onderdompeling vind, hoeveel rust jij brengt, hoeveel ik leer over mezelf, wat jij met me doet, wat jij brengt: ontroering, vreugde en schoonheid. Hoe ik nog nooit zo duidelijk geweten heb als nu, wie ik ben: jouw mama. Alles is zo relatief, alles verandert, alles onzeker, behalve dit: ik ben jouw mama, jij mijn dochter. Jij leeft al 4 maanden enkel en alleen dankzij de melk die mijn borsten voortbrengen. Hoe speciaal is dat? Niets anders heb jij nodig om te groeien en te bloeien. Jouw voortdurende onrustige lijfje vindt ’s avonds rust aan mijn borst, jij bent dan een soort verlengde van mij. Jouw lijfje tegen mijn lichaam, het is verslavend.

Jouw onrust, je nieuwsgierigheid, je schrikken en niezen, jouw wipneusje, je blik van herkenning en dan die heerlijke lach, je pruillipje, die mondhoekjes die naar beneden gaan voor je begint te huilen, je grijpende vingertjes, je navel, je prachtige oogjes, je concentratie, je haastige lipjes aan mijn tepel, je hysterie, je beentjes die niets anders willen dan zich afduwen, je trotse blik als je heel je lichaampje kan strekken, het druppeltje speeksel dat onderaan je lipje hangt als je je heel erg inspant daarbij, je tranen, je heerlijke eierhoofdje, mijn onvoorwaardelijke liefde voor jou. Het brengt me zoveel vreugde. Liefde die van zo diep komt.

Vreugde, liefde, schoonheid, een wonder. Het zijn woorden die me doen denken aan wat ik leerde over god vroeger. Is dit god? Dat mag, dat moet niet. Ik heb het in relatie tot die god van toen nooit gekend. Later wel, met jouw papa. En nu, met jou, dankzij jou. Meer moet dat niet zijn, iets hogers hoeft niet. Het mag, maar het moet niet.

IMG_1589

oma

Gepubliceerd op door Sara Soete1 reactie

toen
met trotse glimlach en ogen die schitteren
aanschouwt ze haar spelende kroost
vanachter haar keukenraam

zachte handen en sterke armen
voor het troosten, dragen, wiegen en beschermen
zo vertrouwd, zo veilig
boenen het aanrecht schoon

ze draagt een keukenschort met bloemetjes
geurend naar ajuin en patatten
om verlegen gezichtjes in te verbergen
om tranen in op te vangen

gisteren
haar trotse glimlach duwt rimpels opzij
haar ogen versierd met kraaienpootjes
schitteren nog steeds vol liefde en ook wijsheid nu
genietend van haar drukke, bezige nageslacht

de keukenschort versleten
haar ruwe handen en bevende armen
wiegden ondertussen ook talloze kleinkinderen en achterkleinkinderen
nog steeds zo vertrouwd, veilig

nu
niet onsterfelijk maar eeuwig
want zie de trotse glimlach van haar kinderen
haar kleinkinderen die nu ook troosten, dragen, wiegen en beschermen
en zie de oogjes van de achterkleinkinderen
ze schitteren

P1000156

mirakel

Gepubliceerd op door Sara Soete2 reacties

je bent nu vier weken bij ons
wat was het rustig voor zij er was – wat hadden we veel tijd – wat waren we vrij
hebben we tegen elkaar gefluisterd
maar ook:
wat is ze mooi – wat ruikt ze heerlijk – wat houden wij van haar
we maken soms ruzie over wie jou mag vasthouden, bij wie in de draagdoek,
zelfs wie je mag verversen

we leren je kennen, elke dag een beetje meer
je neusje dat moedig wipt, voorzichtige nog niet bewuste lachjes
grote ogen gefascineerd door licht, kleur, onze haarlijn
je verslavende geur
grijpende vingertjes, wriemelende beentjes, een schattig o-mondje als je honger krijgt

ik heb gehuild:
ik wou slapen
wist niet wat je van me wou
ik weet het zo vaak niet
jij weet het zelf niet, denk ik dan

jij leert jezelf kennen, elke dag een beetje meer
en de wereld:
mama en papa, geur, geluid, pijn, honger, zoveel verschillende armen en stemmen
onbekend allemaal, zo nieuw
na 9 maanden in die rustige, vertrouwde, warme plek maakt het je bang, onrustig

maar geborgen in onze armen word je dan plots:
een heerlijk ontspannen meisje, in diepe slaap, met vage glimlach, zachte kreuntjes
één en al vertrouwen, deel van ons en wij deel van jou

de dag erna

Gepubliceerd op door Sara Soete4 reacties

de dag erna
ik op de fiets
voel kleine steekjes
alsof jij je zaadje hebt geplant
en dat nu
aan het kiemen is

dat is alles wat ik me erbij kan voorstellen
iets frisgroen
een scheutje

jij hebt gezegd hoe blij je bent
al tegen mijn buik gefluisterd
dat je ervan houdt

maar het is slechts een puntje nu
en al wat ik me erbij kan voorstellen
is dat frisgroen
dat scheutje
lente
en daarna zomer?

vals

Gepubliceerd op door Sara SoeteEen reactie plaatsen

toen god nog een jongen was
met groene ogen en driehonderd sproeten
dacht hij: wat is het mooi hier
want hij zag enkel een korenveld
een blauwe hemel en vogels
hij hield van vogels

toen god nog kon dansen
met de andere kinderen
en vals zong
sprong op één been
van 1, 2, 3 stap
zei hij: wat ben ik hier graag
en wat goed dat ik dit gemaakt heb
want de handen waren warm
de stemmen gelukkig

toen werd god een soldaat
die doden moest
een vrouw
die haar kinderen verloor
een kerkganger
die alleen haten kon
een pester
waardoor een ander
niet meer leven wilde
een man
die vrouwen wilde
het liefst wanneer ze huilden

en hij dacht:
wat is het hier slecht
het korenveld verdwenen
wat heb ik gemaakt
de vogels verstomd
en hij weende

wat verlegen

Gepubliceerd op door Sara SoeteEen reactie plaatsen

Ze heeft toen beslist dat
hij bestond
alleen wat verlegen was

Ze had hem veel gevraagd
of hij kon tonen
welke weg ze moest
welke man of vrouw haar helpen kon
welk dak haar droog kon houden
welke hand haar troosten
ze koos steeds de foute weg,
het lekkende dak, de hand die sloeg

Ze had hem veel gevraagd
gesmeekt dat haar zoon
zou zuchten
zijn lipjes zou openen
tot zij haar tepel zachtjes
in dat kommetje kon laten rusten
haar trieste tepels
vonden geen lipjes
en barstten uit

Ze had hem veel gevraagd
of de stilte haar vriend kon worden
niet haar plaaggeest:
die haar op haar schouder tikte
en als ze zich omdraaide
vol verwachting
nergens was
of ze hem kon omarmen
zoals ze soms probeerde
waarna hij haar meedogenloos
op de grond wierp

Ze had hem veel gevraagd
dat wist ze wel
te veel want
afgeschrikt zweeg hij

Ze heeft toen beslist dat
hij bestond
alleen wat verlegen was

Insjallah

Gepubliceerd op door Sara Soete1 reactie

Dat hij sterk is en dit wel zal kunnen. En als hij eenzaam is heeft hij toch foto’s om naar te kijken.

Bellen dat kan soms met veel vertraging en storing. Zijn bange moeder die hem sust, zussen die snikken wanneer zij mogen, een brommende vader dat het goed komt insjallah.

Bellen kan soms maanden niet, dan kan hij enkel in zijn kleine kamer het nieuws volgen en bidden dat ze nog leven insjallah. Maar dan heeft hij toch foto’s om naar te kijken.

Moeders armen voelt hij niet, vreemden raken hem al eens aan. Een hand tegen zijn wang die hij dan koestert en ruikt naar sumak. Hij droomt van zijn zussen dat ze gelukkig zijn insjallah en hij heeft foto’s om naar te kijken.

Dat hij sterk is en gretig. Hij pikt op en hij knippert, vinger in de lucht. Hij behaagt en charmeert, een brede glimlach en altijd juiste antwoorden. Hij zal het hier goed doen insjallah. En ’s avonds, in die andere wereld, heeft hij foto’s om naar te kijken.

Voor Shadi

pausa

Gepubliceerd op door Sara SoeteEen reactie plaatsen

de leegte in mijn armen
die jij vullen wil
met een beetje leven
daarrond je eeuwige toewijding
en een strikje

dat beetje leven
wat moet daarmee
als het strikje los is

wat moet het
als er zoveel geschreeuwd wordt
zoveel moet en kan
en niemand weet hoe precies
wij al zeker niet
wijzen zullen we niet

de leegte in mijn armen
die ik koester
als een hele rust op een notenbalk
met daarachter een punt
om het zo lang mogelijk te rekken
uit angst voor wat zal volgen
accelerando en crescendo

tot het voorbij zal zijn
ook het punt uitgewerkt
en jij de leegte dus zal vullen
met een beetje leven

tot het nooit meer stil en leeg zal zijn
een tornado door onze levens zal razen
op een dag alles verwoest zal achterlaten
en niet meer zal omkijken
dat beetje leven
naar mijn armen die terug leeg zullen zijn
je eeuwige toewijding
en het strikje