Omdat je er zo breekbaar uitzag in je eentje op die grote stoel. Omdat je zo fijn leek, lief lachte en naar hem keek met die grote, blauwe ogen. Omdat je jurk wapperde om je dunnen benen en hij zag dat je huiverde. Dat je voorzichtig aan het doodgaan was, zachtjes zodat je er niemand mee zou storen. Daarom nam hij je mee.

Je zei dat je een man zocht die je de pijn kon doen vergeten. Hij lachte, je zag kraaienpootjes en vergat de pijn. Je mocht in zijn schommelstoel, gewikkeld in zijn warmste en zachtste dekens. Later gingen jullie wandelen en je genoot van de wind die met je haren speelde en hij hield je stevig vast zodat diezelfde wind je niet omver kon blazen. De wandeling was kort en ging traag maar je genoot en sliep daarna als een roos. Zonder nachtmerries. Hij bleef de hele nacht wakker en keek hoe je zacht in- en uitademde en verbaasde zich over de schoonheid van je broze lichaam dat bijna onmerkbaar op en neer ging. ’s Ochtends lag er een briefje: Ik wil je in mijn buurt, voor altijd. Je zei dat je een man zocht die een muts en sjaal voor je kon breien, omdat je het altijd zo koud had. Hij zou de hele wereld voor je breien. (Je brak steeds een beetje meer.) Je schreef verhalen en las die ’s avonds voor op het terras. Jij in de steeds groter wordende schommelstoel, hij op de trap, met zijn rug naar je toe terwijl hij in de duisternis staarde.

Omdat je er zo breekbaar uitzag in je eentje in de grote stoel, huilde hij.

Ik kan dit verhaal niet goed afmaken. Mag ik hier stoppen?