Met uw penseel.

Ik kan u zien zitten in uw rommelige, kleine kamertje. U bent een beetje verbaasd dat ze zo voor u zit, is het niet? Vindt u haar mooi? Ik denk het wel, ik zie uw blik wat verzachten nu u wat langer naar haar kijkt. Kan u aarzelend uw penseel opnemen, die door uw vingers laten glijden en dopen in warme verf? Kan u haar haren uit haar ogen schilderen: zacht, langzaam en zorgvuldig? Kan u dan met een paar vegen haar rimpels laten verdwijnen? Brom ondertussen een liedje, zacht en vals. Zal u haar bezorgde trekken overschilderen? Daarbij kan u haar stromende tranen gebruiken voor de landschappen en kastelen die u op haar gezicht zal toveren. Zal u haar gezicht zo strelen tot het straalt? En vertelt u daarna het verhaal dat u schilderde: over landschappen en kastelen, tot ze in slaap valt, tegen u aan. Kan u van haar houden meneer de schilder, als ze ineens zo kwetsbaar in uw armen ligt? Geeft u haar dan zoete kussen als ze wakker wordt.

U kan dat want u bent een kunstenaar, meneer de schilder.