Ze maant me aan tot stilte terwijl ze geconcentreerd de spin op het behang bestudeert. Menig andere vrouw zou gillend weglopen – het is een grote spin – maar zij vindt hem prachtig. Ze gilt ook, maar dan van opwinding. ‘Kijk hoe ze haar poten beweegt en hoe elegant ze over de muur kruipt!’ Ik kijk vanuit mijn zetel, ik zie een dikke, harige bol met lange poten en huiver. Ze ziet er mooi uit, ik wou dat ze bij mij kwam zitten.

Even later kruipt ze door de kamer. Ze doet de spin na. ‘Vind je me elegant Willem?’ Ik zie haar kont in de lucht, een bol haar waar haar hoofd zou moeten zitten en haar neus platgedrukt tegen de vloer. Elegant is niet meteen het eerste woord dat in me opkomt. ‘Vind je me elegant??’ Ze gaat wat harder schreeuwen en hijgt van de inspanning. Woorden als ‘onnozel’, ‘idioot’, en op het laatst ‘schattig’ schieten door mijn hoofd.

‘OF JE ME ELEGANT VINDT?’ Ik zie dat ze zo gaat omvallen. Ik hou van haar agressie. Ik denk nog eens aan de drie woorden en zeg geeuwend: ‘Ik vind je schattig Spinnetje, kom je nu bij mij in de zetel?’

Ze springt wild recht en haar haren vliegen alle kanten op. Ze recht haar rug en kijkt me met ogen vol vuur aan. ‘Als je me niet elegant vindt, bekijk je het maar voor vanavond.’ Kordaat loopt ze naar de deur en gooit die met een harde klap achter zich dicht.

Dat laatste, dát was elegant, denk ik terwijl ik haar langs de achterdeur zie wegrennen.