schaterende handjes gillende beentjes bolle wangen guitige oogjes. ze vallen zacht van de ene zon in de andere in de andere in de andere. ze kennen geen verdriet dat echt genoeg is en duwen met hun wijsvinger gaten in de dikke wolken als het licht weg is. onder zo’n gaatje is er voor hen altijd zon. de vogels ontstaan wanneer zij lachen. ze vliegen in grote cirkels boven hun hoofden en verspreiden zich daarna in bossen en boven vijvers. ze hebben alle kleuren en zingen want ook zij kennen geen echt verdriet. ze vallen zacht van de ene tak in de andere in de andere in de andere.

ze vallen zacht want ach wat is nu echt verdriet