Ik zit met de handen over elkaar en kijk voorzichtig flauw glimlachend. Mijn kinderlijke, korte vingers die wat onwennig naast elkaar rusten op het tafelblad zullen nooit veel vrouwelijker worden dan dit. Mijn lippen samengeknepen tot een miniglimlach, zeker geen lach waarbij mijn tanden zichtbaar zijn. Dat wordt ten allen tijde vermeden. Ik oefende voor de spiegel, voor de juiste glimlach. Zonder tanden maar het moet toch nog een lach zijn. Het is er amper één geworden, eerder een ernstige glimlach van een kind dat het goed meent met de wereld maar veel wil veranderen. Dat wil ik ook. Ik wil liever arm zijn en in een klein huisje wonen in het bos, maar gelukkig, dan rijk en ongelukkig. Want zo leerde ik het. Als ik ooit geld zal hebben, deel ik het met alle arme mensen. Roken is slecht voor je gezondheid dus waarom zou je het ooit doen. Mensen die roken zijn dom. Als ik in de buurt kom van mensen die roken, hoest ik altijd extra hard. Elke woensdag papiertjes oprapen in de wijk, zakken vol in mama’s vuilbak. Ik gooi nooit, maar dan ook nooit, iets op de grond. De natuur is heel belangrijk, ik word later boswachter of tuinvrouw. Ik heb een beste vriendin aan wie ik alles vertel en voor wie ik zou sterven als dat nodig is, we dragen een vriendschapsbandje. Ik begrijp niet dat mensen geheimen kunnen hebben voor elkaar. Het is toch veel moeilijker om geheimen niet te vertellen dan wel. Mijn kleren maakte mijn moeder zelf. Zo past mijn haarband bij mijn jurk. Dat vinden mijn mama en haar vriendinnen heel mooi, mijn eigen vriendinnen ook maar andere klasgenoten lachen wel eens. Zij dragen kleren van merken waarvan ik nog nooit gehoord heb, maar geld is niet belangrijk, gelukkig zijn wel. En zij zijn rijk dus waarschijnlijk ongelukkig, want zo leerde ik het. Als je goeie dingen doet, zal je gelukkig zijn en God bestaat.

Ik weet nog niet dat ik het leven nooit meer zo eenvoudig zal vinden.