Ik ben ondertussen vier jaar verwijderd van jou.

En ik ben vier jaar meer. Meer verdriet, meer geluk, meer bitterheid, meer liefde, meer teleurgesteld, meer geschaterd, meer geschreeuwd, meer gedanst, meer gebonkt op muren, meer verlangd, meer gezien, gehoord, geleerd, meer liefgehad, meer gemist, meer pijn, meer angst, meer vastgehouden, meer storm, meer zon, meer leven.

Vier jaar meer leven. En wat waren dat vier ontzettend mooie jaren om te leven, want wat is leven ontzettend mooi.

En dat van jou was vier jaar geleden zo plots over, en wat is en blijft dat onbegrijpelijk. Zoveel ‘meer’ dat jij nooit mocht hebben, kennen en voelen en waar ik blijkbaar wel recht op heb. Nooit zal ik het begrijpen en het maakt me nog altijd zo kwaad en opstandig. Maar ik leef en besef hoe veel geluk ik heb, hoe ongelooflijk mooi leven is en hoe graag ik leef. Ik vind het steeds fijner en waardevoller en ik leef steeds liever.

Ik leef ondertussen vier jaar liever. En ik ben vier jaar meer gemis.