Het is goed zo.

Ik fiets onder bruggen, met wind die huilt en trekt en draait en die ik bejubel in mijn rug of aan het water of als ik binnen zit en die ik vervloek als ik de energie niet vind er tegenin te gaan en ik me zo leeg en machteloos voel, dat kan alleen de wind met me doen. De herfst is mijn beste. Alleen de herfst krijgt mij aan het dansen en op mijn knieën, zuigt mij leeg en vult mij weer, jaagt mij naar buiten en trekt me weer naar binnen, en maakt het mogelijk te schreeuwen zonder gehoord te worden. Alleen de herfst kan dingen veroorzaken en ongedaan maken zonder daar om te geven, herinneringen brengen en weer laten sterven met de rest.

En mijn ander deel hij kijkt rond terwijl ik lees. Ik probeer het uit te leggen en hij knikt en glimlacht, zo lief. En als de trein vertraagt pakt hij onze spullen in terwijl ik lees tot het allerlaatste moment waarop hij het boek uit mijn handen neemt en dichtklapt. En soms dansen wij rond de tafel zonder kleren met onze vuisten in de lucht omdat wij strijden met het leven en het omarmen. Omdat wij met elkaar strijden maar nooit zonder het omarmen. En dat wij bang zijn van nieuw leven omdat wij bang zijn van dit leven. Omdat wij zo langzaam en zo plots alles wat we geloofden hebben achtergelaten. Wij durven soms niet te leven en kunnen soms niet leven met onze vragen en zijn soms gewoon bang om samen eenzaam te zijn zonder antwoorden.

Vier keer in de zetel. Zij leunt tegen het kussen, ik mijn hoofd op haar schouder, mijn ander deel rust op mijn arm en wordt door de vierde omarmd. We houden van elkaar en van de gezellige warmte in elkaars huizen, elkaars keukens, elkaars terras. In de zomer dronken en rookten wij samen, luisterden naar krekels en vleermuizen en probeerden elkaar te vinden. In de winter stookten wij het warm, wij lachten en huilden zelfs soms en sneeuw hielp ons lief te hebben. Vier keer in de zetel, we zwijgen en houden elkaar vast omdat we dit willen vasthouden. Ik weet dat we bang zijn voor wat komt en dit niet meer beter kan gaan en we elkaar misschien ergens zullen verliezen.

Ik worstel met hen die ik liefheb, met mezelf, met dit leven en met wat ik niet meer geloof. Ik hou vast en omarm. Ik werk, ik fiets, ik heb lief, ik droom en ik huil soms.

Het is goed zo.