Er zijn nooit zussen geweest. Wel altijd bijna-zussen. We deelden alles, belandden steeds weer in elkaars armen: snikkend, gierend, opgelucht. Elkaars armen, de enige plaats waar we begrepen werden. Onze huizen slechts enkele straten van elkaar verwijderd. In elkaars keukens. Bij elkaars moeders. Op de bankjes, bij de bomen, in de hoekjes van wat ons territorium was. Het gebied tussen de huizen was van ons. De bijna-zussen. We hoefden niet ver te rennen als we elkaar nodig hadden. We gaven boekjes rond waarin we onze diepste gedachten en vertwijfelingen neerschreven. We botsten tegen elkaar op, geloofden andere dingen, ervaarden het leven verschillend maar toch kenden we elkaar, de bijna-zussen. We bevestigden elkaar zoveel als dat nodig was, diezelfde bevestiging zouden we later eisen van de mannen die geen flauw idee hadden van hoe we elkaar verwend hadden. De bijna-zussen, altijd binnen handbereik.

Nu scheiden meer dan enkele straten ons. Een lange treinrit. Er is een baby en ik heb altijd gedacht dat ik dag in dag uit bij de baby’s van mijn bijna-zussen zou zijn. Omdat wij zo hecht, zo veel waren en dat zo zou blijven. De baby is prachtig maar een lange treinrit van me verwijderd. De bijna-zussen veranderen, leven, hebben lief en lijden en zijn niet meer binnen handbereik. Ik mis mooie momenten, trieste momenten, ik mis de gesprekken die voor een nieuwe wending zorgen. Ik ben er zo vaak niet bij.

Maar ach wat is een treinrit. Ze zijn slechts een treinrit verwijderd. Ik mis belangrijke momenten maar ben er ook zo vaak wel bij. De belangrijkste, daar ben ik bij. Ik hield de baby vast toen ze slechts enkele uurtjes in deze wereld was gegleden. Ik voelde haar warm lichaampje en zag haar trillende oogleden voorzichtig licht en donker in haar leven binnenlaten. Ik plakte de deuren en ramen van de nieuwe woonst af. Zag de nieuwe liefde waar we allemaal zo naar hadden uitgekeken en zag dat het goed was. Ik was erbij. En nog steeds botsen we tegen elkaar op, geloven we verschillende dingen en ervaren we het leven anders. Nog steeds kennen we elkaar.

En plots zijn er ook zussen. Schone zussen.
Een broer zorgde voor een zus die voor een nichtje zorgde. Een wijze zus die snel begrijpt en op weg helpt. Een mooie zus die een perfecte start maakte als vriendin. Slechts enkele straten van mij verwijderd. Een zus die zichzelf goed kent en sterk in het leven staat. Die onzekerheden en twijfels kan relativeren en vooruit kijkt in plaats van achteruit. Een zus naar wie ik opkijk.

Een lief zorgde voor vier zussen. Een kleine speelse zus met wie ik rondjes door de woonkamer dans. Met wie ik door de tuin ren en liedjes zing en wiens lieve handen vol vertrouwen in de mijne rusten. Een zus van wie ik hoop dat ze lang zo onbezorgd, speels en kinds zal blijven. Een andere zus die langzaam vrouw wordt maar dat ziet ze zelf nog niet helemaal. Een prille schoonheid, zich daar niet van bewust, die woelige jaren voor zich heeft. Ik hoop dat haar mooie ogen mooie dingen zullen zien en ik hoop dat ik erbij mag zijn als ze minder mooie dingen ziet. Dat ze me zal vertrouwen en dat ik haar vriendin kan zijn. Er is ook de ontzettend moedige zus die al twee keer moeder is. Ze toont zo eerlijk haar zwaktes waardoor ik zie dat ik ondanks de compleet verschillende achtergrond meer op haar lijk dan ik had kunnen denken. Ik hou van haar zwaktes omdat ze haar zo menselijk maken. Zo echt. Ze heeft daarnaast ook zoveel sterktes die haar de mooie vrouw maken die ze is. Ze is de zus die haar eigen bijna-zussen nooit ziet omdat ze aan de andere kant van de wereld wonen. Ze kijkt naar me en wil me kennen en ik wil haar ook graag kennen en haar vriendin zijn. En dan de vierde zus, ook al moeder van twee, één van de meest integere personen die ik ken. Ze ziet mensen, oordeelt zelden en heeft zoveel ongecompliceerde liefde voor de mensen die haar dierbaar zijn. Haar eenvoud maakt haar ontzettend mooi en geeft haar een soort ongewone wijsheid.
Bijna-zussen, de allerliefste, slechts een treinrit ver. Schone zussen, talrijk, dichtbij of verder weg.

De vrouwen in mijn leven.