elke dag is ongeveer hetzelfde:
ze kan vandaag ongeveer even weinig als gisteren
ze is vandaag ongeveer zo klein als gisteren

en zo gaat dat nu al tien maand
dus moet ze toch ongeveer
zo klein zijn en zo weinig kunnen
als tien maand geleden

maar ze schatert en ik kijk op
het lijkt zo plots
dit vinnig explorerend mensje
een sporrewoan zoals opa haar noemt
ze kan zo ongelooflijk veel al

stond net haar papa te assisteren bij het uitladen van de vaatwasmachine
wijst en kruipt en stapt en trekt en is boos en proest en brabbelt en
slaat blokjes tegen elkaar en charmeert en luistert en luistert niet

zij zit daar, ze kijkt me aan met die grote, vertrouwde ogen
verwonderd om mijn tranen
wijst ze en kruipt naar me toe

zo plots is dit meisje, dit prachtige meisje, een peutertje geworden
en ik huil daarom

omdat ik haar al mis, toen ze nog in mij
en ook lang daarna nog deel van mij was
maar ook omdat ik haar zo mooi vind
en elke dag mooier
omdat ik zo dankbaar ben om haar
om haar vingertje dat aarzelend mijn tranen aanwijst
en daarna resoluut in mijn neusgat verdwijnt