ze dansten
ze begroef haar neus in zijn nek
zijn geur die haar thuis was en zou blijven, zo hadden ze net beloofd
ze hadden de woorden uitgesproken
de hare zacht en vastberaden, de zijne aarzelend en breekbaar
wij hadden geluisterd, geknikt, geloofd, geklapt
en nu wiegden ze die woorden tussen hen in
heen en weer
ze streelden, koesterden ze, zouden er goed voor zorgen
hij wist zo weinig en toch zo veel
dat hij dit wilde, met haar
dat zij hem kende en toch wilde blijven
het beste was wat hem kon overkomen

we keken vanop op de eerste rij naar hun dans
hun verstrengelde vingers
haar tranen soms en hij die niet wist hoe ze te stoppen
zijn tranen en zij die ze soms niet zag
dan draaide één van hen zich om
of namen ze wat afstand
duwden zachtjes de ander weg
maar ze bleven dansen, wiegen
de woorden door hun warme lijven omringd,
door hun harten gekoesterd

wij bleven kijken, genieten, fronsen, herkennen
vanop de eerste rij
maar op één of andere manier hebben we niet gezien
dat zij op een dag
de woorden alleen droeg
dat hij te ver weg danste om ze nog te horen
in een onmetelijke duisternis, alleen
haar zwaartekracht geen effect meer op hem had
hij niet meer terug kon, wou
zij probeerde nog
maar de woorden te zwaar voor één
glipten weg tussen haar vingers en losten op

we dansen
ik denk aan onze woorden
wat wisten we zo weinig en toch zo veel
we huilen, onze vingers verstrengeld
we wiegen en troosten mekaar
stellen geen vragen, willen geen antwoorden
we weten zo veel
maar ook zo weinig
bang
maar fluisteren als een mantra:
we zullen niet loslaten