Het Oude Badhuis in de Veldstraat. Ik ga er nu enkele weken zwemmen. Jaren geleden ging ik er ook een paar keer zwemmen en bedacht toen een verhaal voor ons toenmalige project ‘De Bibliotheek van Babel’. Dat bestaat niet meer, maar het verhaal wel nog en het is, al zeg ik het zelf, één van mijn betere. Lees het hier.

Nu, zo’n 8 jaar later, ga ik dus weer wekelijks zwemmen en tijdens het zwemmen gisteren bedacht ik hoeveel ik na enkele zwembeurten al heb bijgeleerd. En ik wil het jullie niet onthouden. Het is namelijk zo, dat je als nieuwkomer in de wereld van de amateurzwemmers nogal snel opvalt. Of ik had in ieder geval dat gevoel, maar dat kan ook aan mij liggen.

Ik ontdekte dit alvast:

Zwemmers maken geen oogcontact: niet bij het binnenkomen, niet in het zwembad en zeker niet bij het douchen. Waarom dat zo is, geen idee. Maar ik moet toegeven dat het onder de douche toch een paar keer erg ongemakkelijk was die eerste keren, aangezien de meeste mannelijke zwemmers die naast me stonden, zich blijkbaar erg uitgebreid en óveral wilden wassen bij het douchen. Wegkijken is dan ook een kunst die ik intussen (gelukkig) helemaal onder de knie heb.

De kleedhokjes in het Oude Badhuis kunnen op slot en fungeren dus ook als lockers. Handig. Minder handig is het als je een kleedhokje kiest met een losse sleutel zonder bandje. En pas beseft dat je die sleutel nergens kwijt kan als je in het zwembad wil springen. En dan teruggaat naar je kleedhokje om te beseffen dat je het nummer niet kent. Want dat staat op het bandje, dat er dus niet is. Waardoor je – terwijl mensen zich aan het omkleden zijn – met die sleutel een 10-tal deuren moet uitproberen, intussen verontschuldigingen mompelend, alvorens je eigen hokje terug te vinden. En je daarna nog al je spullen moet verhuizen naar een vrij hokje mét bandje dat zich dan blijkbaar helemaal op het einde van de gang bevindt. Op zich best handig dat niemand je echt aankijkt tijdens dat proces.

Zet je duikbril nooit af aan de diepe kant van het bad. Die daarna terug opzetten vereist 2 handen, en het is onmogelijk om op dat smalle boordje te blijven staan als je geen handen vrij hebt om je vast te houden. Waardoor je dus na een derde keer in het water te belanden, met duikbril vol water aan je baantje terug moet beginnen alsof dat de bedoeling was.

Als je op een regenachtige avond gaat zwemmen in coronatijden kan het gebeuren dat je opeens helemaal alleen in het zwembad bent. Dat is een nogal bevreemdende ervaring. Of dat was het toch voor mij. Lichte euforie veranderde al snel in een zeer ongemakkelijk gevoel onder de blik van de ongetwijfeld al vreselijk verveelde badmeester, die nu enkel nog mij en mijn onnozele schoolslag had om naar te kijken. En toen ik merkte dat elk hoestje, elke plons en elk verslikgeluid door mij en enkel door mij geproduceerd werd en ook nog eens serieus galmde. (Het enige pluspunt voor de arme man was dat de kans op verdrinking bij mij iets groter was dan bij de indrukwekkende vlinderslagzwemmer die net het bad had verlaten). Ik voelde me dus eerst opgelucht toen de badmeester plots ook verdween. Om daarna (vanaf de diepe kant) toch net iets sneller terug te zwemmen met de plotse gedachte dat het zwembad zou sluiten en ze mij vergeten waren. Maar het zwembad sluit dus écht nog niet en ineens is daar een volgende shift en zwem je weer gezellig tussen andere intimiderende crawlzwemmers die geen oogcontact maken en dus je intens dankbare blik moeten missen.

Het strompelen richting douche na een uur intensief zwemmen, betekent niet dat je jezelf kapot gezwommen hebt. Het is iets met de zwaartekracht. Het is dan ook een kunst om zonder op je gezicht te gaan de douche te bereiken. Als je bij het uittrekken van je duikbril een zoete pijn voelt en de afdruk er na een uur nog steeds instaat, spande je duikbril wellicht íets te hard.

Wat ik ondertussen nog NIET heb ontdekt: Hoe haal je de persoon in die net iets te traag voor je zwemt? Ik heb geprobeerd: er als een onnozelaar rond beginnen zwemmen of halverwege het baantje rechtsomkeer maken zodat je plots voor die persoon zwemt. Geen van deze opties werd in dank afgenomen (hoewel dat moeilijk in te schatten is zonder oogcontact natuurlijk). Ik heb overwogen: eens diep ademhalen en er onderdoor zwemmen, maar de schrik om iets te vroeg terug boven water te komen heeft me gered van dit dwaze plan. Wie oh wie heeft het antwoord? Laat het me weten!