ik zeg ‘het is februari’
de maand hiervoor zo donker, zo grijs met
dat beetje daglicht dat zich af en toe
moedig loswrikte
zich heel even liet zien
en dan weer werd opgeslokt
door de nacht

maar nu is het februari
we zitten naast elkaar
schuifelend in ons eigen drijfzand
we hebben elkaars handen
gegrepen
geknepen
elk zo wankel

ik heb verteld over de afgronden 
die jij niet ziet
maar wel gelooft
hoe die plots opduiken
jij over de mist die er hangt
de ruis in je hoofd

ik zeg ‘het is februari
de maand met het mooiste licht’
en ik kijk niet uit het raam
waar het regent en even grijs als
de maand hiervoor
nee
ik kijk naar je gezicht

en in je handen
zie ik je zelfgemaakte brug
voor mijn afgronden
(die leugens zijn)
sterk genoeg voor ons beiden
licht genoeg voor op de rug

ik zeg ‘dit is een lied’
en ik zal het zingen tot de ruis naar de achtergrond
de mist iets minder dicht
het is tenslotte februari
dat is de maand met het mooiste licht