je wordt wakker en mist je zus
die het vliegtuig nam
en zo plots, zo zonder waarschuwing
uit dit leven werd weggegomd

je mist je baby
gisteren nog slapend op je arm
maar tussen je vingers geglipt
kruipend, fietsend, studerend
de blik op vooruit

misschien mis je bijna alle herinneringen
maar blijf je lachen omdat
de rafelige randen van die zwarte gaten
zacht en pluizig zijn
en als je met je oude handen
aarzelend het gezicht
van één van je kinderen omvat
wéét je weer hoe mooi het was

of mis je je man
die op een dag met zware schouders vertrok
op de keukentafel
het gevoel van afwijzing achterliet
als een cadeautje
dat aan de muren blijft plakken
hoe hard je ook schrobt 

en je mist je vader nu al zo lang
zijn zachte stem en vertrouwde lach
zijn melodie, zijn lichtheid
zijn sterke armen
die nooit zijn kleinkinderen wiegden

ach, je mist je land zo intens
de mensen, geuren, smaken en muziek
zomaar de straat op lopen
en dan klanken vangen die thuis zijn
de armen van je moeder en hoe ze thee zette

je zal altijd missen
rauw en diep en zacht en scherp
allesoverheersend of rustig ergens achterin

je zal altijd missen
iets of iemand drukte, kort of lang,
een stempel op je hart
wat overblijft is de afdruk
en het koesteren van die afdruk

je zal altijd missen
je zal altijd koesteren
je zal altijd liefhebben