tijd verliezen 

vier kinderhandjes die langzaam en geconcentreerd de groenten snijden en telkens net niet in hun vingers en het kan zoveel efficiënter en de ovenschaal die daar staat te wachten en de oven allang op temperatuur maar je wil hen niet opjagen, want dit is zo’n moment waarover je vanavond iets zal willen schrijven

je geliefde die je nek en schouders masseert en je krijgt maar geen genoeg van zijn sterke, warme handen maar je spieren zijn allang los nu en zijn handen vast pijnlijk en je hebt in gedachten al vijf keer ‘ge moogt gerust stoppen hé’ gezegd maar krijgt het nog niet over je lippen 

op zondagmiddag met je vermoeide kleuter in bed gaan liggen en hij neuriet tevreden en streelt gedachteloos met het vuile, versleten lapje stof dat zijn lievelingsknuffel is jouw gezicht, telkens opnieuw

of je bladert door een dichtbundel terwijl een grote berg kleren nog gewassen moet en je struikelt plompverloren tussen twee woorden in die weldadige wereld van alles wat niet met woorden beschreven kan maar wel altijd tussen twee woorden te vinden is

dat is verliezen op z’n best