je knort tevreden of klopt bijna uit mijn lijf zo luid

je voelt zacht en zoemt als een dikke domme bromvlieg die op zondagmorgen telkens weer tegen het raam botst daar waar de eerste zonnestralen net laten zien hoe stoffig en vettig mijn ramen eigenlijk zijn

dan weer heb je plooien, zoals mijn wang bij het wakker worden als ik de hele nacht op dat hoekje van het laken sliep, en in die kleine afdalingen sijpelt droefenis en stil verlangen

je krult je op als een oh zo breekbaar, krokant herfstblaadje of je bent nieuwsgierig en zo speels, maar ik laat je niet vaak, en dan scharrel en schraap en trappel je van ongeduld

je verdwaalt bijna voortdurend, laat je afleiden en wegvoeren en ik wil niet altijd volgen

soms ben je een klein meisje en dan wieg ik je want je bent zo wijs en fragiel en heelt zo traag en waarom vergeet ik dat steeds weer

soms kijk ik voorzichtig over mijn schouder in de spiegel en ik zeg ik zal beter voor je zorgen en je klopt altijd