Auteur: Sara Soete

Ik vouw hun onderbroeken. Hoewel ik nog steeds twee stapeltjes maak, heeft dat weinig zin. Zij draagt bijna altijd zijn boxershorts. Ze vindt het fijn dat die zo ruim zitten. Hij daarentegen kiest regelmatig haar onderbroeken. Grauwig roze (ik sorteer mijn was niet) met gekleurde zebra’s erop. Of een glitterrandje. Hij vindt dat mooi.

Als ik hem help met zijn onderbroek, wil hij zijn rechterbeen niet opheffen. Die is kapot. Hij steekt zijn wijsvinger uit en begint te grommen, te boren en te schroeven. Zo, klaar. En ineens gaat zijn rechterbeen de lucht in en verdwijnt in het pijpje. Ik zing een liedje maar hij onderbreekt me streng. ‘Je liedje is op slot, mama. Volgende keer mag jij terug zingen, als je liedje weer open is.’

Hij loopt met zijn handen druk te bewegen en zoeft en zwaait. Gifarren redden van de monsters. Met zijn raket vliegen. Krokodillen doodmaken. Hij heeft veel meer fantasie dan zij op die leeftijd. Toen zij zo oud was bestonden haar dagen uit veel frustratie die steevast in driftbuien resulteerde en daarnaast heel veel vragen. Zij wou grip op haar leven, controle en kennis. Wilde alles zien, alles begrijpen, alles bepalen en voelde daarbij (te) veel en (te) heftig. Hem kan de realiteit niet zoveel schelen. Hij vraagt 1000x per dag ‘waarom’ maar het antwoord boeit hem niet, ’t is de vraag die hem amuseert.

Als ik voor het eerst in bijna nooit mijn strijkijzer en strijkplank nog eens bovenhaal, vraagt hij waarom ik mijn broek ga mixen. Hij komt vol verwachting kijken naar dat onbekende apparaat. Terwijl ik strijk, vraagt hij hoopvol wanneer ik ga beginnen en druipt teleurgesteld af als blijkt dat ik al bezig ben. En het dus maar dát is dat je met dat ding kan doen. Het maakt niet eens geluid.

De dochter praat aan de voordeur met een vriendinnetje. Ik hoor haar proesten om het woord “contrabas”. Daar zit kont in. Ze komt niet meer bij.

Met gestreken broek (de dochter merkt op dat er nog érg veel kreuken in zitten en dat ik het riempje beter ook gestreken had) vertrekken we naar de bibliotheek. Ze houdt haar pop vast, huppelt naast mij en tatert honderduit. In de bibliotheek gaat ze in een hoekje zitten met een stripverhaal en ik kan ongestoord mijn eigen boeken kiezen, dat is nieuw. We kiezen er ook samen een paar voor haar en haar broer en wandelen terug over de oude begraafplaats waar het prachtig wandelen is in de herfst.

We rapen okkernoten en kijken gefascineerd naar die berk die recht uit een graf groeit.
Ze vraagt me de naam voor te lezen van wie daar ligt. Ik zet me schrap voor een resem moeilijke vragen over de dood maar ze giechelt alleen. Billy. Daar zit bil in.

Er zijn werken in onze straat. Ze wijst naar een buis en vraagt waarom daar zoveel gaatjes in zitten. Ik zeg, zoals ongeveer 20x per dag, dat ik het niet weet en ze het straks maar aan haar vader moet vragen. “Ja, dat is omdat jij, hoe moet ik dat zeggen, ik wil niet zeggen dom want dat is niet zo lief, dus euhm, … Dat is omdat jij niet zo slim bent.” zegt ze, waarna ze nog een gedroogd appeltje in haar mond stopt. Ze checkt even hoe ik reageer. Als ik haar gespeeld verontwaardigd aankijk, lacht ze achter haar hand. “Gewoon een ietsiepietsie dom”, durft ze nu. Dat vraagt om een kietelaanval.

De volgende dag voel ik bij het hurken mijn broek scheuren. We zijn op wandel met de hele familie. Ik draag gelukkig een lange jas. Ik durf de schade niet op te meten dus de jas blijft aan, de hele dag. ‘s Avonds zie ik dat het niet meer te herstellen valt. De man wijst me er in het voorbijwandelen op dat ik dat riempje toch beter ook gestreken had. Dus de broek gaat uit, de vuilbak in en het strijkijzer terug in de diepe krochten van de kast.

Het zoontje komt kijken, zijn zus ook. Ze dragen ook geen broek. Uiteraard. Hij doet mijn liedje weer open. Ik zing van de boom staat op de berrug. Ze vallen in. Halihallo. Drie onderbroeken dansen door de keuken. Dat ziet er vast een ietsiepietsie, hoe zal ik het zeggen, dom uit. Maar ik hoor de man, die geamuseerd toekijkt, niet klagen.

Het is zo’n ochtend.

Het zoontje was wakker tussen 1u30 en 3u30, raakte maar niet terug in slaap. De man had niets gemerkt. Zijn gesnurk overstemde wellicht alle andere geluiden. Dus ík zo’n 5x naar het zoontje. Had uiteindelijk, bloot op de koude vloer, voor hem gezongen. Van ‘Baby mine’, dat is ons troostlied. Ik hield zijn hand vast door de spijlen van zijn bedje. Hij wou niet lossen. De gelijkenis met de scène uit Dumbo was treffend. Alleen het koortje en de absurd hoge vioolbegeleiding ontbrak. 

Het ontbijt verloopt moeizaam. 5 minuten voor we naar school moeten vertrekken, hoor ik de dochter iets zeggen over haar geheime zakje. En dat ik het nooit maar dan ook nooit van mijn leven zal vinden. Dat ze de beste verstopplaats ter wereld heeft gevonden. Ik registreer het niet echt want het zoontje is nog helemaal bloot. Zit vol bewondering zijn tepels te bekijken. Hij is toch zo trots op die tepels, toont ze graag aan de mensen bij wijze van kennismaking. “Kijk, ik heb tepels, toewee tepels!” 

Op school huilt hij bij het afscheid. Klemt zich aan me vast, wil bij mij blijven, zegt dat hij zo moe is en thuis verder wil slapen. Mijn hart zakt tot achter mijn navel. Ik houd mijn tranen tegen. Dat ik het begrijp. Dat ik dat ook zou willen. Dat het nu niet kan want dat ik moet werken. En laat hem luid huilend achter in de armen van de juf. 

Bezwaard fiets ik naar mijn werk. Het is eigenlijk mijn vrije dag. Maar er is een deadline en het kan enkel vandaag. Ik ben daar ambetant over. Een vrije dag is een vrije dag eigenlijk hé. Als dat afgehandeld is en ik terug huiswaarts fiets voel ik me zo triest. Denk aan de dochter die 5,5 jaar is en bijna naar het eerste leerjaar gaat. Die aan de juf vertelde hoe spannend ze het vindt, dat ze dat niet zal durven, niet zal kunnen, dat eerste leerjaar. En toen de juf vroeg of ze niet graag nieuwe dingen leert: “Neen, ik wil eigenlijk liever thuis met mijn broertje spelen.” Zo staat het in het boekje. Ze zal leren lezen, schrijven, rekenen en zwemmen. Veel druk. Veel verwachtingen. Ze vindt dat moeilijk. Ik vind dat moeilijk. Ik oefen het vertrouwen dat het goed komt. Zodat ze dat vertrouwen voelt en het 2 maanden kan groeien. 

Een man in een geparkeerde auto gooit ineens zijn deur open. Ik slaak een kreet. Ik kan nog net op tijd uitwijken. De man roept mij kwaad na dat hij bijna een hartinfarct deed. DAT HÍJ BIJNA EEN HARTINFARCT DEED? Verbouwereerd fiets ik verder. Bedenk daarna pas wat ik terug had kunnen zeggen. Mij uitvoerig excuseren. Vragen of het wel ging en of ik misschien even met hem langs het spoed moest rijden. Dat het allemaal mijn fout was, natuurlijk, zomaar op het fietspad rijden met een fiets. Wat dacht ik toch. Fietsen in Antwerpen. Dat is toch puur automobilisten pesten. Ik houd nog wat tranen tegen, die van daarnet. Het is zo’n ochtend en ik voel me zo moe. Zwaar. Triest. 

Thuis zie ik haar knuffel op de keukentafel. Met een onderbroek van het broertje en zijn kop in een kommetje. Ze deed dat vanmorgen. Heeft er waarschijnlijk iets over gezegd. Maar ik luisterde niet want rende haar blote broertje achterna. Hij wou blote tepels voor op school. 

Ik zie nog iets anders. Een schuine bloempot. Half van de turnmat aan het glijden. Er zit iets tussen de mat. En ik herinner ik me haar woorden. Over de beste verstopplaats ter wereld. Ze was zo zeker. Ik veeg wat tranen van mijn wangen want het is zo’n ochtend. Straks haal ik hen van school. Hij zal moe en hangerig zijn, zij misschien weer schreeuwen en stampen. Maar ik toch een beetje lichter. Dat denk ik wel. 

verslag van de zwoele, zweterige nacht van 17 op 18 juni 2021

1:00  Ik lig nog wakker. Het is warm, het dakraam staat open, mijn gedachten malen en ik zit met een irritant liedje van Bart Peeters in mijn hoofd.

3:45 Ik ben blijkbaar in slaap gevallen want word wakker van een lichtflits gevolgd door een luide donderslag. Even later stromen de liters met veel kabaal uit de lucht. De man slaapt en snurkt zacht. Ik hoor boven het geraas van de regenstorm enkele merels fluiten. Ik probeer dat te begrijpen. Vooreerst is het nog midden in de nacht. Waar zijn hun merelouders om hen daarop te wijzen? Dat ze nog even moeten slapen want dat ze morgen anders de hele dag slechtgezind gaan zijn. Maar ook, waarom? Hoe gaat dat dan? Een tweetal merels, wakker geschrokken door de donder, zitten op een tak zo dicht mogelijk bij de boomstam zodat ze niet al te nat worden. Kopje wat ingetrokken. Zegt de ene merel tegen de andere: “Zedd’ oek wakker Juul?” “Ja Merel, en ik zen een bitsje bang aigelijk faitelijk.” “Awel, ik zen ook nie ielemoal oep moan gemák.” “k ‘em een idee! Kende da lieke van Saamsong en Gert?” “Dad’ien van samen oep de motto bedoelde?” “Nieje, zotteke, van as ge bààng èt in den doenkere moete floate” “Ahja? Serieus? Da’s oek ‘t ieste da’k er van oer. Awel, dan goan we dadis doeng zeiker? Mor god’ ongs moeder der nie ambetaant van worre?” “Nieje, die eed’eur oordoppen in en z’eed een sloppilleke gepakt omdadet zoe warrem is.” “Allé, ‘t is goe. Beginde gaai, ‘k zallekik wel invalle.” En zo geschiedde. 

4:00 Twee warme handjes op mijn buik plots en ik verschiet mij een ongeluk. Ze zal ‘s ochtends grinnikend vertellen dat ik wel een kilometer omhoog vloog. Ze kruipt bij mij, krult haar blote, plakkerige lijfje tegen het mijne. Dat ze een beetje bang is van dat lawaai. Ik stel haar gerust dat het maar regen is. Heel veel regen. Vraag haar of ze de vogels ook kan horen. Ik deel mijn theorie over Juul en Merel. We giechelen en knuffelen wat. Hoe heerlijk dit ook is, ik weet dat zolang zij hier bij mij ligt, ik geen oog dicht ga doen en ik moet morgen een beetje fris zijn op het werk. Dus ik breng haar terug naar haar kamer en laat haar achter met haar koalabeer Koewala (die we eerst hebben gerustgesteld dat het geluid enkel regen is) in haar armen geklemd. 

4:20 Juul en Merel zijn stil, waarschijnlijk heeft er eindelijk iemand van de merelgemeenschap zijn verantwoordelijkheid genomen en ingegrepen. Ik denk aan mijn dochtertje alleen in haar bed en voel me een beetje schuldig. Herinner me hoe vreselijk ik het zelf vond als kind om alleen en bang in bed te liggen. 

4:23 Het zoontje roept plots luid dat hij melk wil drinken. En als er na enkele seconden nog geen reactie komt, nog wat luider zodat zijn zus het zéker ook zou horen: “IIIIK WIIIIL MELLEK DRIIINKEN!!” Dus moeder regelt melk. 

4:37.    ‘Je merkt het aan de mussen, dat de lente lonkt’
Ik zucht en beeld me Bart Peeters aan het spit in. Het nummer was eerst best leuk, tot mijn man het iets te vaak draaide en het in mijn hoofd verzeilde. Da’s altijd problematisch want dat is daar zo’n labyrint dat zo’n liedje zeer moeilijk de weg naar buiten weer vindt. Zelfs het fantastische ‘All delighted people” van Sufjan Stevens heb ik eens vervloekt toen het me voor de zoveelste nacht op een rij gezelschap hield. 

4:40 Ik voel me net wegglijden als de haan enkele tuinen verder enthousiast begint te kraaien. Er is gelukkig nog wat plaats op het spit bij Bart Peeters. 

4:50 Op de nok van het dak begint een duif vol overgave te koeren. Het klinkt alsof ze naast me op bed zit en echt waar, hoe enthousiast kan je zijn over je eigen irritante gekoer? Ik laat Bart Peeters en de haan voor wat ze zijn en mijn fantasieën verplaatsen zich nu naar manieren om die duif het zwijgen op te leggen.

5:10 Ze roept: PAPAAAAA! En ik wil haar wens uiteraard respecteren en dus schud ik de man wakker. Even later komt hij zuchtend terug naast me liggen. Ze wou al opstaan.

5:25 De krant wordt rondgebracht in onze straat. Met een brommer die komt aangesnord, stopt bij een huis, weer optrekt, weer stopt, optrekt, stopt, optrekt, stopt, optrHOEVEEL MENSEN IN DEZE STRAAT LEZEN ER HIER VERDORIE NOG DE KRANT?! 

5:50 Ze roept nog eens en mijn sympathieke echtgenoot hijst zich alweer uit zijn bed.

6:15 Ze roepen nu allebei. Hij overtuigt hen dat het nog te vroeg is en dat ze nog wat moeten slapen. 

6:35 Alweer in koor. De man en ik kijken elkaar aan. “Weg ermee.” zeg ik. “Ja, we doen ze weg”, mompelt hij. We roepen dat ze haar broer uit zijn bed mag helpen en dat ze alvast naar beneden mogen gaan. We horen haar zijn kamer binnen gaan, hem liefdevol toespreken, of hij lekker geslapen heeft en of ze zijn slaapzakje moet uitdoen? Daarna stommelen ze samen de trap af. We zijn toch weer een beetje vertederd ook al willen we niet. ’t Is sterker dan onszelf. 

6:45 Ik haal de krant uit de brievenbus.